เพื่อน.... ถ้าจะให้พูดถึงคำๆนี้
พูดกี่วันก็คงไม่จบ....
ฉันมีเพื่อนมากมาย....
แต่ละคนก็แตกต่างกันไป

บางคนชอบเลข เก่งคำนวณ..
แต่ตอนนี้เขาเป็นทหาร

บางคนไม่ชอบเด็กเลย..
แต่เขาก็เป็นอาจารย์

บางคนกลัวเข็ม กลัวเลือด..
แต่เขาเป็นพยาบาล

บางคนเกลียดยาจะตาย..
เจ็บป่วยมากมายแค่ไหนก็ไม่ยอมกินยา
แต่ตอนนี้เขาเป็นคุณหมอ

หลายคนไม่รู้จักเลยว่าเซรามิกส์คืออะไร?
แต่ตอนนี้เขาเป็นนักวิจัย..
เป็นนักเซรามิกส์อยู่ในบริษัทต่างๆ

หลายคนกลายเป็นวิศวกรโดยไม่รู้ตัว..

และอีกหลายคนที่กลายเป็นเจ้าของธุรกิจ
เป็นเจ้าของกิจการทั้งเล็กและใหญ่

จริงๆแล้วที่ฉันพูดมาตั้งมากมาย..
ฉันแค่อยากบอกว่า...
ฉันคิดถึงเพื่อนๆทุกคนมากเลยนะ
และขอขอบคุณเพื่อนๆมากที่ร่วมเดินทาง
ร่วมกันสานฝันมาจนถึงทุกวันนี้..
ถึงฝันจะต่างกัน แต่ก็ยังไม่ทิ้งกัน

ขอบคุณที่ไม่ลืมกัน ถึงแม้จะอยู่ห่างไกลกัน
ขอบคุณที่คิดถึงกันเสมอ...ถึงแม้ไม่ได้พบเจอกันเลย

ฉันเชื่อว่าเพราะเราเคยทำบุญร่วมกันมา..
วันนี้เราจึงได้รู้จักกัน ได้เป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน